Biz millet olarak bizi sevenleri ve destekleyenleri severiz.Ancak kendi içimizdeki çekişme
o kadar fazla ki bunu aşağıdaki fıkra çok güzel özetliyor..
“Adamın biri cehennemi geziyormuş. Cehennemde her milletin ayrı ayrı kuyuları varmış. Her kuyunun başında da zebani duruyormuş. Kuyulardaki insanlar canla başla çıkmak için uğraşıyor birbirlerine destek veriyormuş. Tam biri çıkacakken zebani görevini yapıyor adamın kafasına vurup onu tekrar aşağı atıyormuş. ama insanlarım mücadelesi bitmiyor yeniden deniyorlarmış.Adam her kuyunun başında bu manzarayı görerek gezerken birde ne görsün başında zebanisi olmayan bir kuyu….hemen merakla sormuş
-Neden bu kuyunun başında kimse yok ?
yanındaki zebani şu cevabı vermiş;
-Bu kuyu Türklerin kuyusu, burada zebaniye gerek yok çünkü onlar içlerinden biri çıkacak olduğunda onu tutup aşağı çekerler. Bu yüzden buraya zebani koymuyoruz.”